प्रासंगिक

परवा रात्री मी घरातल्या चिल्ल्यापिल्यांना ज्युस प्यायला घेऊन गेलो होतो, सर्वांच्या एकामागुन एक फर्माईशी सुरु झाल्या, आणि बिल झाले, सहाशे नव्वद रुपये. अर्थातच त्यांना बिलाशी काही घेणंदेणं नव्हतं, पण नऊ वर्षाचा सर्वात मोठा पुतण्या म्हणाला, चाचु, इतके मोठे बिल. किती खर्च केला ना आज सगळ्यांनी, आपल्याकडे काय पैशाचं झाड आहे का? पैसे काय झाडाला लागतात का?

जाणीवेची जाणीव व्हायला कोणी तरी आपल्या आयुष्यातून कमी होईल ह्याची वाट बघण्यापेक्षा आपण त्या जाणीवांना आधीच जगलो तर. आयुष्यात अनेकदा जाणीव व्हायला आपल्याला उशीर होतो. आयुष्यात जवळ असणारी आपली माणसं जेव्हा आपल्यापासून लांब होतात तेव्हा त्यांचं स्थान आपल्याला कळून येत.

साधारण दुपारच्या १:२० ला मंदिरात पोहचलो. दुपारी १२ ते २ ह्या वेळात खरे तर मंदिर बंद असते. पण तरीही कुतुहलाने मंदिरापाशी जाताच कुणा एका भल्या गृहस्थाने त्यांच्या मागे येण्याची खुण केली. आत जाताच त्यांनी शिवपिंडी समोरील गेट उघडून गाभाऱ्यात प्रवेश केला.