अफवा नाही मनाचेTalks पसरवा
जगात श्रेष्ठ होऊन गेलेली लोक कधी ना कधी आयुष्यात हरलेली असतात, ठेचा खाल्लेल्या असतात, सामाजिक दाहकतेने मनाला चटके बसलेले असतात पण तरीही ते आयुष्य यशस्वीपणे जगू शकले कारण कोणत्याही संकटांना तोंड देण्याची उमेद त्यांनी आपल्या मनात तेवत ठेवली होती.
आता बघा याचा अर्थ असा नाही कि खरंच कोणी बिझी असूच शकत नाही. पण जर कोणी ५ कामांपैकी ४ कामं न होण्याचं कारण जर बिझी असणंच सांगत असेल तर हा व्यस्ततेचा मनोविकार वेळीच घालवण्यासाठी काहीतरी केलेच गेले पाहिजे.
पण अपयश आलं तरी न खचता उसळी मारून जो जिद्दीने उभा राहतो तो यश खेचून आणतोच आणतो… तसाच ब्रायनला स्वतःवर विश्वास होता, काही करून दाखवण्याची इच्छा होती आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे आग लागणं म्हणतात ना ती लागली होती.
आजुबाजुला डोकावुन पाहीलं तर असे मोजके काही ‘सेल्फ मेड करोडपती’ लोक तुम्हाला निश्चितच दिसतील. त्यांच्या जीवनात खालील आठ सवयी त्यांनी स्वतःला लावुन घेतलेल्या तुम्हाला दिसतील.
मला सांगा, चिंता करुन, काळजी करुन, भीतीने आतल्या आत झुरुन काय साध्य होतं? कितीही मोठं संकट असु द्या, त्याला चिल्लर समजा, “कोणत्याही प्रॉब्लेमपेक्षा मी मोठ्ठा” या ऍटिट्यूडने जगा!…देवावर अतुट विश्वास हाच भिती घालवण्याचा एकमेव उपाय आहे.
मॉरल ऑफ द स्टोरी – कितीही अवघड संकट असु द्या, त्याला ठणकावुन सांगा, मी जिंकणारच…..
आज मीही अशीच एक अशक्य वाटणारी लढाई जिंकलोय आणि हा आनंद तुमच्याशी शेअर करतोय….
आमच्या सगळ्या स्वप्नांचा डोलारा तुझ्या बळावर तर उभारला जातो.
आयुष्याच्या रोजच्या गुलामगिरीचं जोखड दुर फेकुन मुक्तपणे बागडण्यासाठी हवा पैसा….
माझा ठाम विश्वास आहे, तुझ्या मार्फत जगातली सगळी नसली, तरी बरीचशी सुखं मिळवता येतात,
बघ ना!…. साधं गाडीत पेट्रोल घालण्यासाठी तुच लागतोस,
अ‍ॅरिझोना प्रांतातील सिएरा व्हीस्टा येथील जेसिका कॉक्स. ही विल्यम आणि इनेज कॉक्स यांची दुसरी मुलगी. वडील निवृत्त बॅन्ड मास्टर आहेत. २ फेब्रुवारी १९८३ रोजी जेव्हा जेसिकाचा जन्म झाला तेव्हा तिला खांद्यापासुन दोन्ही हात नव्हते… आज जशी ती वैमानिक म्हणून ओळखली जाते तशी एक उत्तम तायक्वांदो, उत्तम स्कुबा डायव्हर म्हणूनही ओळखली जाते.
असचं एक उदाहरण एप्पलचं, स्टीव्ह जोब्ज आपल्या टेक्नीकल टिमवर सतत रागवत असायचा. मॅकिंटोश कॉम्प्युटर बनवताना, कॉम्पुटरच्या आतल्या भागात असणार्‍या, सर्किटची मांडणी थोडीशीही अस्ताव्यस्त त्याला चालायची नाही. ती नेटनेटकी, दिसायला सुरेख असावी, असा त्याचा आग्रह….
हा व्हिजनबोर्ड नुसता बनवुन, भिंतीवर चिटकुन, लटकावुन चालत नाही…याला पाहीलं की रक्त सळसळायला हवं, अंगावर रोमांच यायला हवेत, मनात आनंदाची कारंजी थुईथुई नाचायला हवीत. जसं शॅंपेनचं टोपण काढलं की फेस उडतो ना, तशा मनातुन कल्पनांचे थेंब उसळायला हवेत. कल्पना प्रत्यक्षात आणण्याची जिद्द् हवी, आणि त्यासाठी झपाटुन कृतीही केली पाहीजे.